2024ko abenduaren 1a
Lukas 21, 25-28. 34-36
Aldi haretan, Jesusek esan eutsen ikasleei: “Seinaleak izango dira eguzkian, ilargian eta izarretan, eta estu ibiliko dira lurrean herrialdeak, itsasoaren orroaz eta olatuen indarrez aztoratuak. Arnasa barik geldituko da jentea, munduari gainera jatorkonaren bildurrez, ortzia ere dardaratuko da-eta.
Orduan, Gizonaren Semea indartsu eta aintza handitan hodeian etorten ikusiko dabe. Guzti hori jazoten hastean, izan bihotz eta jaso zeuen buruak, hurrean da-eta zuen askapena.
Zabilze, bada, kontuz! Ez beitez moteldu zuen bihotzak hordikeriaz, mozkorkeriaz eta bizitza honetako kezkaz, egun ha ustekabean gainera etorri ez dakizuen, sarea lez etorriko da-eta lurrean bizi diran guztien gainera. Beraz, egon zuhur eta egin otoitz une oro, etorri behar daben guzti horreei ihes egin ahal izan deiozuen eta zutik egon ahal zaitezen Gizonaren Semearen aurrean”.
«Izan bihotz eta altxatu burua, laster baituzue zuen askapena» (Lk 21, 28)
HASERREA ETA ITXAROPENA
José Antonio Pagola
Sinesmen suntsiezinak hasieratik eusten deutso Jesusen jarraitzaileen fedeari: Jaungoikoak adoretuta, giza historia bere behin betiko askapenera bideratzen da. Gizakiaren kontraesan jasanezinek eta garai guztietan gertatzen diren izugarrikeriek ez dute gure itxaropena suntsitu behar.
Eusten gaituen mundu hau ez da behin betikoa. Egun batean, sorkuntza osoak bere amaierara iritsi denaren «zeinuak» emango ditu, gutako inork imajinatu eta ulertu ezin duen bizitza berri eta askatuari bide emateko.
Ebanjelioek Jesusek denboren amaiera honi buruz egindako hausnarketa baten oroitzapena jasotzen dute. Paradoxikoki, bere arreta ez da une hartan gerta daitezkeen «gertaera kosmikoetan» kontzentratzen. Bere helburu nagusia bere jarraitzaileei etorkizun horren aurrean argitasunez bizitzeko estilo bat proposatzea da.
Istorioaren amaiera ez da kaosa, bizitzaren suntsipena, erabateko heriotza. Poliki-poliki, argien eta iluntasunaren erdian, gure bihotzaren deiak entzunez edo gure baitan dagoen onena entzungor eginez, fededunok «Jainkoa» deitzen diogun errealitatearen azken misteriorantz goaz.
Ez gara beldurrak edo antsietateak harrapatuta bizi behar. «Azken eguna» ez da amorruzko eta mendekuzko eguna, askapenekoa baizik. Lucasek hitz miresgarri hauekin laburbiltzen dau Jesusen pentsamendua: “Altxa zaitezte, altxa ezazue burua; hurbildu da zuen askapena”. Orduan bakarrik jakingo dugu benetan nola maite duen Jainkoak mundua.
Konfiantza berpiztu behar dugu, adorea piztu eta itxaropena piztu. Egun batean, finantza-botereak hondoratu egingo dira. Boteretsuen zentzugabekeria amaituko da. Hainbeste gerra, krimen eta genozidioren biktimek bizitza ezagutuko dute. Mundu gizatiarrago baten alde egiten ditugun ahaleginak ez dira betiko galduko.
Jesus bere jarraitzaileen kontzientziak astintzen saiatzen da. «Kontuz ibili: ez zaitezte burutik kendu». Ez zaitezte inbiguo bezala bizi. Ez utzi arinkeriak eta gehiegikeriak arrastaka eramaten. Eutsi bizirik sumindurari. «Egon beti esna». Ez lasaitu. Argi eta arduraz bizi zaitezte. Ez nekatu. Eutsi beti tentsioari.
Nola ari gara bizitzen garai zail hauek ia denentzat, larrigarriak askorentzat, eta krudelak ezintasunean hondoratzen direnentzat? Esna gaude? Lo al gaude? Kristau alkarteetatik haserrea eta itxaropena bultzatu behar doguz. Eta bide bakarra dago: ezer gabe geratzen ari direnen ondoan egotea, etsipenean, amorruan eta umiliazioan hondoratuta.
